1) Πότε ξεκινήσατε Πολεμικές Τέχνες και για ποιό λόγο;

Ξεκίνησα άσκηση στο Tang Soo Do το 1988. Το ξεκίνημα μου ήταν εντελώς τυχαίο. Είχε ξεκινήσει ο θείος μου με τα ξαδέρφια μου για μερικές εβδομάδες και μου πρότειναν να πάω. Μέχρι τότε δεν είχα εκφράσει ποτέ την θέληση να κάνω πολεμικές τέχνες ούτε μου είχε περάσει ποτέ από το μυαλό αλλά θα μπορούσα να πω, ότι ήταν έρωτας με την πρώτη ματιά! Δεν θα ξεχάσω ποτέ την πρώτη φορά που άνοιξα την πόρτα της σχολής. Η ενέργεια που υπήρχε στον χώρο, οι μαθητές με τις στολές, ο Δάσκαλος!! Όλα μου φαινόντουσαν μαγικά. Στο πρώτο δοκιμαστικό μάθημα, θυμάμαι είχα απίστευτο άγχος μαζί με απίστευτο ενθουσιασμό. Άκουγα ακαταλαβίστικα παραγγέλματα που όμως δεν με έκαναν να νιώθω άσχημα. Αντιθέτως, είχα ερωτευθεί αυτές τις περίεργες λέξεις. Ωραίες εποχές!!

 

2) Μιλήστε μας για την εκπαίδευσή σας.

Είχα έναν δάσκαλο που πίστευε στην παραδοσιακή σκληρή άσκηση. Στον καύσωνα κλείναμε όλα τα παράθυρα και όταν χιόνιζε, πηγαίναμε στην ταράτσα ξυπόλητοι χωρίς το σακάκι της στολής. Ο Κωνσταντίνος Κυπριώτης (1954 – 1995) είχε μία φιλοσοφία για τον χώρο των πολεμικών τεχνών που ταίριαξε απόλυτα με τον χαρακτήρα μου. Η άσκησή μου, ήταν ακραία πολλές φορές. Θυμάμαι κάποιες φορές, μόλις τελείωνε το μάθημα, κατέρρεα στην κυριολεξία. Σαν να μου γύρναγες τον διακόπτη και να έσβηνα. Όταν πριν δύο λεπτά, στο μάθημα, ‘’λύσσαγα’’. Ο δάσκαλος με ένα χαμόγελο μου έλεγε ‘’Εντάξει, εντάξει…’’ Πήγαινε στο γραφείο, έπαιρνε τηλέφωνο τον πατέρα μου, ερχόταν με το αυτοκίνητο, με σήκωνε αγκαλιά και με πήγαινε στο σπίτι γιατί δεν είχα δύναμη να περπατήσω. Δεν ήταν λίγες οι φορές που την επόμενη μέρα δεν πήγαινα σχολείο λόγω αδυναμίας να σηκωθώ.

Η άσκησή μου ήταν πολύ σκληρή με πάρα πολλά παρόμοια περιστατικά. Θυμάμαι νύχτες ατελείωτες με κλάματα στο κρεβάτι μου από τους αφόρητους πόνους. Αποτέλεσμα της άσκησης. Αλλά αυτό που θυμάμαι χαρακτηριστικά είναι ότι όλα αυτά, υπήρχαν όλο το βράδυ και την επόμενη ημέρα μέχρι τις 18:00. Όταν ήταν να πάω για άσκηση δια μαγείας όλα εξαφανιζόντουσαν για 4 – 5 ώρες που θα έκανα άσκηση μέχρι βέβαια να τελειώσουμε. Μετά ξεκίναγε πάλι τομαρτύριο.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό κομμάτι της άσκησής μου που μου εντρύφησε ο δάσκαλός μου, ήταν η μελέτη βιβλίων. Θυμάμαι πηγαίναμε και αγοράζαμε 4-5 βιβλία κάθε εβδομάδα. Βιβλία του χώρου για τις Π.Τ. και όχι μόνο. Μελετούσαμε Ζεν, Ταοϊσμό, Έλληνες φιλόσοφους κ.α. Θυμάμαι, μία μέρα μου είχε δανείσει το βιβλίο του Τζουανγκ Τσε. Ένα βιβλίο 300+ σελίδων. Όταν του το επέστρεψα σε δύο μέρες, δεν με πίστευε ότι το είχα διαβάσει και μου έκανε διάφορες ερωτήσεις για το βιβλίο για να του αποδείξω ότι το διάβασα!!

Ο δάσκαλος Κυπριώτης, δεν πίστευε ότι οι αγώνες είχαν σχέση με τις πολεμικές τέχνες. Θυμάμαι, την πρώτη φορά που ήταν να πάρουμε μέρος σε αγώνες σαν σχολή, είχα μαύρη ζώνη, είχε έρθει να εκφράσει τον προβληματισμό του και με ρώτησε αν κάνουμε καλά. Όλη η άσκηση μου, όλα αυτά τα χρόνια δεν είχε στόχο τους αγώνες.

3) Ποιες είναι οι σημαντικότερες αναμνήσεις σας;

Όλες οι αναμνήσεις μου έχουν να κάνουν με περιστατικά όπως σας προανέφερα. Σκληρή, ακραία άσκηση με τις ανάλογες επιπτώσεις στο σώμα μου. Βέβαια, θα πρέπει να πω ότι αυτές είναι οι δικές μου αναμνήσεις και τα δικά μου αληθινά ‘’τρόπαια’’. Ο δάσκαλος είχε πολλούς μαθητές που πιθανόν θα έχουν άλλες αναμνήσεις. Το ότι έκανα ακραία άσκηση ήταν μία επιλογή μου που ο δάσκαλος την δέχονταν.

Αν θα ήθελα να μοιραστώ δύο σημαντικές αναμνήσεις, η μία είναι η ημέρα που έμαθα τον θάνατο του δασκάλου Κ. Κυπριώτη. Ξέρετε, όταν έχεις φτιάξει στο μυαλό σου το πώς θα είναι η υπόλοιπη ζωή σου, δηλαδή μαζί με τον δάσκαλο και αυτό ξαφνικά και αναπάντεχα αλλάζει,
εξαφανίζεται το μέλλον που είχες φανταστεί, εξαφανίζεσαι εσύ! Είναι ένα μεγάλο σοκ. Είτε σε ‘’σπάει’’, είτε σε κάνει πιο δυνατό. Εγώ, αποφάσισα να συνεχίσω. Να συνεχίσω και να προσπαθώ συνεχώς να τιμώ την μνήμη του με την παρουσία μου στον χώρο και ειδικότερα στο Tang Soo Do.

Η δεύτερη σημαντική ανάμνηση που έχω είναι συνδεδεμένη κατά κάποιον τρόπο με την προηγούμενη. Ο δάσκαλος σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα όταν ήμουν στο στρατό. Θυμάμαι μου έλεγε πάντα ‘’Άντε πήγαινε στρατό να ξεμπερδεύεις να αναλάβεις την σχολή.’’ Όταν απολύθηκα, ο κ Σαριδάκης και ο κ Φαφαλιός, μαθητές του δασκάλου, έφτιαξαν την σχολή ‘’Φίλοι Κ. Κυπριώτη’’ προς τιμή του, με εκπαιδευτή εμένα. Φυσικά τότε ένιωθα ότι μου έλειπε ακόμη η καθοδήγηση. Είχα ανάγκη να είμαι μαθητής. Έτσι, αποφάσισα συγχρόνως να πηγαίνω σε έναν από τους πιο σπουδαίους δασκάλους που έχουμε την τύχη να βρίσκεται στην χώρα μας. Τον Tetsuo Otake sensei. Η τέχνη του είναι το Shotokan karate και επειδή ο δάσκαλος Κυπριώτης, πάντα έβαζε στοιχεία από αυτήν την τέχνη στην άσκησή μας αποφάσισα να πάω. Αυτό που θυμάμαι λοιπόν είναι το εξής, μετά το πρώτο μάθημα που έκανα με πλησίασε ο Otake sensei και μου είπε: ‘’Ποιος είναι ο δάσκαλός σου; Είσαι ταλέντο, δώσε μου το τηλέφωνό σου να κάνουμε άσκηση!’’ Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ικανοποίηση από το να τους αρέσει αυτό που βλέπουν σε εμένα και να τους αναγκάζω να ρωτούν για τον δάσκαλό μου!! Και φυσικά το δεύτερο που είπε ‘’Είσαι ταλέντο’’ ήταν κάτι που δεν το είχα ξανακούσει για την άσκηση. Θυμάμαι μου είχε ακουστεί πολύ άσχημα. Δεν το δεχόμουν για εμένα.

 

4) Ποιά τα οφέλη που αποκομίσατε από την εκπαίδευσή σας στις Πολεμικές Τέχνες ;

Ξεκίνησα την άσκηση όταν ήμουν 11 χρονών. Σε ηλικία που ακόμη δεν έχεις αναπτύξει ολοκληρωμένα την προσωπικότητά σου. Εγώ, από την πρώτη μέρα στην σχολή κατάλαβα ότι αυτή θα είναι η ζωή μου από εδώ και στο εξής. Δεν ήταν μία απογευματινή ασχολία δύο με τρεις φορές την εβδομάδα. Ήμουν, χωρίς υπερβολή 24 ώρες το 24ωρο στον κόσμο των Π.Τ. Σκεφτόμουν μόνο την άσκηση. Πολλές φορές ξύπναγα το πρωί και δεν ήμουν σίγουρος αν είχα κοιμηθεί γιατί πιστεύω, κουβαλούσα τις σκέψεις μου για την άσκηση που είχα πριν με πάρει ο ύπνος και μετά, στον ύπνο μου.

‘’Μεγάλωσα’’ λοιπόν μέσω της άσκησης και των αρχών των Π.Τ. Έμαθα να βάζω στόχους και να παλεύω για αυτούς, έμαθα να εμπιστεύομαι το ένστικτό μου, μέσω του σωματικού πόνου θεωρώ ότι δυνάμωσε το πνεύμα μου, αναπτύχτηκε η πειθαρχία μου, ωρίμασα σαν προσωπικότητα πολύ νωρίς.

Αλλά θα πρέπει να τονίσουμε ότι η μεγαλύτερη ανάπτυξη ήρθε μέσω της διδασκαλίας.

Ο άνθρωπος, ωριμάζει πραγματικά μόνο όταν προσφέρει στους άλλους. Το πραγματικό σχολείο για την προσωπικότητα κάποιου είναι τότε. Διδάσκω από το 1997. Είμαι fulltime instructor όπως θα λέγαμε. Για πολλά χρόνια δίδασκα 38 ώρες την εβδομάδα. Όλα αυτά τα χρόνια μέσω της επαφής μου με τον κόσμο με δίδαξαν πάρα πολλά που σε καμία περίπτωση δεν θα είχα την ευκαιρία να τα μάθω μόνο σαν μαθητής. Και αυτό είναι που λέω σε όλους τους μαθητές μου που είναι μαύρες ζώνες. Μην θεωρείτε τον εαυτό σας μόνο μαθητή. Αυτό είναι πολύ εύκολο! Μην βολεύεστε! Βγείτε έξω! Αν δεν μοιραστείτε τις εμπειρίες σας με άλλους ανθρώπους, ενώ συγχρόνως μένετε πάντα ‘’μαθητές’’ η ανάπτυξή σας θα είναι ημιτελής. Η Πολεμική Τέχνη, όπως είναι το Tang Soo Do, είναι ένας τρόπος σκέψης, μία στάση απέναντι στη ζωή. Ένας τρόπος ζωής που με τον καιρό αλλάζει τον άνθρωπο σε Άνθρωπο.

 

5) Μιλήστε μας για τους μελλοντικούς στόχους σας

Οι στόχοι μου είναι δεδομένοι και ίδιοι όλα αυτά τα χρόνια. Να διαδώσω τις αξίες των πολεμικών τεχνών μέσω της τέχνης του Tang Soo Do. Να μοιραστώ με ειλικρίνεια και αγάπη τις εμπειρίες και την ‘’αλήθεια’’ μου για αυτόν τον χώρο. Το motto της σχολής μας είναι ‘’αναπτύσσουμε ευτυχισμένους ανθρώπους’’. Να δημιουργώ μαθητές της τέχνης που να θέλουν να αναπτυχθούν σαν άνθρωποι, πέρα από τις σωματικές τους ικανότητες. Και αυτοί μετά, να έχουν την διάθεση να μοιραστούν τις εμπειρίες τους με άλλους. Έτσι πιστεύω μπορούμε να προχωρήσουμε μπροστά και να ελπίζουμε για ένα καλύτερο αύριο.

 

6) Πως βλέπετε την εξέλιξη των πολεμικών τεχνών?

Αυτό είναι ένα μεγάλο θέμα προς συζήτηση. Στις ερωτήσεις σας, χρησιμοποιείτε τον όρο ‘’πολεμικές τέχνες’’. Να μου επιτρέψετε να αναρωτιέμαι αν μιλάμε για το ίδιο πράγμα. Οι άνθρωποι σήμερα χρησιμοποιούν πολλές φορές αυτόν τον όρο από συνήθεια. Τα τελευταία χρόνια έχει μπει (σωστά) στην ζωή μας ο όρος ‘’Μαχητικά Αθλήματα’’. Η πολεμική τέχνη σε καμία περίπτωση δεν είναι άθλημα! Σήμερα ο κόσμος έχει στραφεί προς τα εκεί. Η Πολεμική τέχνη συνεχώς συρρικνώνεται απέναντι στα μαχητικά αθλήματα. Αυτό είναι μία πραγματικότητα. Είναι μία επιλογή του κόσμου σήμερα. Παρόλα αυτά να μου επιτραπεί να πω με αγάπη, ότι ο περισσότερος κόσμος δεν ξέρει τι πραγματικά έχει ανάγκη.

Εμείς είμαστε μία σχολή που δεν κάνουμε πρωταθλητισμό. Από την άλλη, αυτό που κάνουμε δεν μπορεί να το γνωρίζει ο νέος μαθητής που έρχεται στην σχολή! Δεν γίνεται να είναι επιλογή του! Γιατί πολύ απλά δεν το έχει συναντήσει πουθενά στην καθημερινότητά του! Οπότε, έχουμε νέους μαθητές που το κίνητρο τους για να ξεκινήσουν την άσκηση είναι είτε γιατί θέλουν να παίρνουν μέρος σε αγώνες είτε γιατί θέλουν να μάθουν αυτοάμυνα ή και για τα δύο. Αν ρωτήσετε οποιονδήποτε μαθητή μαύρη ζώνη της σχολής μας αν συνεχίζει να κάνει άσκηση με βάση αυτό που είχε στο μυαλό του όταν ήταν άσπρη ζώνη θα σας πει όχι! Αυτό που ανακαλύπτεις στην πορεία εξασκώντας μία πολεμική τέχνη είναι εντέλει τις περισσότερες φορές και αυτό που πραγματικά έψαχνες χωρίς να το ξέρεις!

Τώρα, θα πρέπει να πούμε ότι και τις δύο ανάγκες ενός νέου μαθητή τις καλύπτουμε με τον δικό μας τρόπο. Δηλαδή, περά από την αυτοάμυνα που είναι δεδομένη στην πολεμική τέχνη, σαν σχολή παίρνουμε μέρος σε αγώνες και πιστεύουμε στα οφέλη των αγώνων με την δικιά μας φιλοσοφία. Να εξηγήσω με λίγα λόγια. Για εμάς η άσκηση είναι ένας τρόπος ζωής. Οι αγώνες (το sparring) είναι ένα παιχνίδι με κανόνες, τίποτα πιο σοβαρό. Πιστεύουμε λοιπόν ότι η ζωή χωρίς παιχνίδι είναι άγευστη! Αυτό τον ρόλο παίζουν οι αγώνες στην καθημερινή μας άσκηση. Για εμάς αν ο λόγος για να κάνουμε άσκηση ήταν οι αγώνες, θα ήταν λες και εστιαζόμασταν στο δέντρο ενώ από πίσω υπάρχει ολόκληρο δάσος που δεν βλέπουμε!

Θυμίζω το motto της σχολής ‘’Αναπτύσσουμε ευτυχισμένους ανθρώπους’’. Δεν ξέρω αν ακούγεται εύκολο αυτό αλλά δεν είναι. Θέλει πολύ προσωπική δουλειά από τον κάθε έναν για να κερδίσει την Ευτυχία. Μην μπερδεύουμε την Ευτυχία με την Χαρά. Μία πρώτη θέση σε έναν αγώνα μας δίνει χαρά, όχι ευτυχία. Και μερικές φορές, η χαρά στέκεται εμπόδιο της Ευτυχίας μας!

Για να καταλήξω λοιπόν, βλέπω ότι τα μαχητικά αθλήματα ανθίζουν και γίνονται συνεχώς καλύτερα. Με την έννοια ότι οι προπονήσεις γίνονται πιο επιστημονικές. Πιο μεθοδικές. Οι αθλητές του καράτε σήμερα είναι σε άλλο επίπεδο από ότι ήταν πριν 15 χρόνια ή και πιο παλιά. Και θεωρώ ότι θα συνεχίσει να εξελίσσεται σαν άθλημα και να απομακρύνεται συνεχώς από την αρχική του φύση που ήταν η Πολεμική Τέχνη. Γιατί οι σημερινοί πρωταθλητές που θα μεγαλώσουν, θα γίνουν με την σειρά τους προπονητές χωρίς να έχουν καμία εμπειρία του αθλήματος σαν Π.Τ.

Για εμένα, δεν υπάρχει σύγκριση μεταξύ Πολεμικών Τεχνών και Μαχητικών Αθλημάτων. Είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι. Δεν είναι κάποιο ανώτερο από το άλλο. Είναι απλώς διαφορετικό. Επίσης, θα ήθελα να αναφέρω ότι ένας προπονητής ενίοτε μπορεί να υποδυθεί τον δάσκαλο, ένας δάσκαλος, του είναι αδύνατον να υποδυθεί τον προπονητή όσο και να θέλει. Ελπίζω να καταλαβαίνετε τι εννοώ. 7) Σε ποιο σύλλογο είστε δάσκαλος;

Έχω την σχολή Dojang Martial Arts Institute στον Αγ. Δημήτριο. Ενώ εκτός από το Tang Soo Do που διδάσκω, έχω μελετήσει Shotokan και Tai Chi και έχω μία γνωριμία με το Tae Kwon Do και το Hap Ki Do.

Ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία σας στο ηλεκτρονικό περιοδικό σας. Εύχομαι τα καλύτερα σε όλους! Tang Soo!!

Πηγή: dynamicsports.gr – “Συνέντευξη με τον Δάσκαλο Μανώλη Μεσσάδο (Dojang Martial Arts Institute)”